In de vele contacten die ik als gerechtsdeurwaarder had met diverse ondernemers kwam naar voren dat de kick voor velen van hen was als 'de deal' gesloten was. De mensen die bij die deal betrokken zijn krijgen dan ook al de credits. Er is een magazine dat advocaten die bij de totstandkoming van een mega deal een rol speelden, in het zonnetje zet als dealmaker van de maand.
Maar het sluiten van de deal is pas het begin. Pas bij het uitvoeren van de overeenkomst zal blijken of de 'dealmakers' hun werk goed hebben gedaan. En dat wil nog wel eens teleurstellend uitpakken. En dan is die topverkoper al weer in dienst bij een ander bedrijf, of bijvoorbeeld, de wethouder is inmiddels burgemeester in een andere gemeente. Tenslotte zijn teleurstellingen als gevolg van een verkeerde deal niet alleen voorbehouden aan de private sector.
Als gerechtsdeurwaarder heb ik diverse procedures gezien waarbij de uitkomst van een overeenkomst toch een andere was dan partijen voor ogen stond bij het sluiten ervan.
Zo ben ik in een procedure tegengekomen dat er in alle haast geen prijs was afgesproken. En dat gebeurt vaker dan je denkt, maar meestal betaalt de klant gewoon. Zo niet het bouwbedrijf dat in zwaar weer verkeerde. Deze liet een ZZP'er in een project van een aantal woningen, keukens plaatsen. De ZZP'er had vaker keukens geplaatst en gefactureerd voor andere bouwbedrijven en nooit problemen gehad. Nu kwam zijn klant -het bouwbedrijf- opeens vertellen dat hij het niet eens was met de prijs die hij berekende (die vond hij te hoog). De rechter voelde mee met de ZZP'er maar kon niet anders dan het bouwbedrijf toe te staan een lager bedrag te betalen, nu er immers vooraf geen overeenstemming was geweest over de prijs.
Een ander geval was dat twee bestaande bedrijven samen een nieuw bedrijf hadden opgezet om een project uit te voeren. Een leverancier van dit nieuwe bedrijf leverde materiaal aan dit nieuwe bedrijf, maar factureerde aan één van de beide bestaande bedrijven. Deze betaalde de factuur niet en stelde dat hij geen opdrachtgever was, maar het nieuwe bedrijf waarin hij wel aandeelhouder was, maar die een eigen
rechtspersoonlijkheid bezat. De rechter gaf dit bedrijf hierin gelijk. Het nieuwe bedrijf had gefactureerd moeten worden. Helaas was dat bedrijf inmiddels failliet. Extra zuur was dat het bedrijf dat volgens de rechter ten onrechte was gefactureerd, het project voor een zacht prijsje van de curator had overgenomen en dus wel ten volle had geprofiteerd van de levering. Eigendomsvoorbehoud had in dit geval ervoor gezorgd dat de leverancier in ieder geval zijn nog niet verwerkte zaken terug had kunnen krijgen.
Ook een aardige was de aankoop van een keuken, waarbij afgesproken was dat deze geplaatst zou worden als de nieuwe woning zou zijn opgeleverd. Dat zou ergens in oktober het geval zijn. In oktober nam het keukenbedrijf contact op met de koper. Die gaf aan dat hij van de aankoop afwilde omdat het huis ook niet doorging. Hij kreeg de financiering ervan niet rond. En, zo vond hij, de oplevering van de woning was bepalend voor de koopovereenkomst van de keuken.. De verkoper eiste nakoming, want die zat met een welhaast onverkoopbare keuken opgescheept. Uiteindelijk is de koper eraf gekomen met een annulering van de verkoop en betaling van een (fiks) bedrag aan annuleringskosten en gerechtskosten.
En vooruit nog een laatste. Een gemeente verkoopt en levert een ondernemer een stuk grond. Betaling zou binnen 10 jaar plaatsvinden. De ondernemer zet er een hotel op en gaat ondernemen. Helaas gaat hij failliet. De curator verkoopt het hotel met grond aan een andere ondernemer en die krijgt wel heel goedkoop een hotel met grond. De gemeente was namelijk vergeten hypotheek te vestigen, of de grond in erfpacht uit te geven, tot er betaald zou zijn voor de grond. De gemeente had de volle eigendom bij de koop overgedragen. De reactie van de gemeente? Ach hiervoor hadden we een stuk grond waar we niets mee deden en nu staat er een prachtig hotel.....
Je kan natuurlijk niet altijd overal aan denken, maar het loont echt om gewoon na te gaan of er goede afspraken zijn gemaakt over de prijs, de wijze van levering, wanneer er geleverd moet worden, of de gegevens van de wederpartij juist en compleet zijn en of er voldoende zekerheid is dat er ook betaald wordt. Dat is eigenlijk belangrijker dan 'de deal' zelf. Goed creditmanagement begint dus eigenlijk al bij het sluiten van de overeenkomst. Ondernemers die hier te weinig aandacht aan schenken krijgen hiervoor uiteindelijk de rekening gepresenteerd. Dat blijkt wel uit de hiervoor beschreven voorbeelden.
Ik ben benieuwd naar andere voorbeelden van ondernemers die dachten een gouden deal te hebben gesloten, maar toch door te weinig aandacht voor de details in de overeenkomst 'bedrogen' uitkwamen.