Brandgevaar
In iedere afspraak schuilt het gevaar dat de deelnemers aan de overeenkomst zich er niet aan houden. Als een smeulend veenbrandje kan het zich op eens manifest maken en leiden tot een grote ramp voor in ieder geval één van de participanten van niet nagekomen overeenkomst.
In mijn vak ligt de focus voor het beheersen van het risico van een volledig oncontroleerbare brand vooral bij de klant, de debiteur, die wel koopt maar niet betaalt, of het bestelling niet afneemt. Voor je het weet is de werkelijke betalingstermijn die je hanteert niet veertien of dertig dagen, maar is deze opgeschoven naar gemiddeld zestig dagen. Becijfer dan maar eens wat dit je als ondernemer kost.
Het is dan geen sinecure om deze trend om te buigen naar de gewenste situatie, zodat iedereen tijdig betaalt. Toch is het de moeite waard deze omslag te maken. Ga maar eens na wat dit je zou kunnen opbrengen. Hieronder beschrijf ik enkele cases waarbij de brand oncontroleerbaar werd zodat ingrijpen noodzakelijk was.
Bij een groot bedrijf dat films op dvd via internet verkoopt is het probleem niet zo groot wanneer één klant een gekochte dvd niet betaalt. Het is wat anders als die klant merkt dat je er heel makkelijk mee weg komt en dit aan anderen vertelt. Het gevolg is al snel dat per dag duizend klanten hun bestellingen niet betalen. Als een veenbrand laait het vuur als het ware op. Het blussen van dit probleem is moeizaam en leidt vaak tot onvoorziene juridische kosten.
Zodra dit bedrijf dat door had, heeft zij in overleg met mij haar debiteurenbeleid hierop sterk aangepast. In relatief korte tijd liep het debiteurensaldo terug en daarmee ook de juridische kosten.
Ook een reparatie bedrijf gelegen in een dorpje had de naam dat er niet zo moeilijk werd gedaan als de rekening voor de reparatie wat later werd betaald. Rekeningen bleven daar gemiddeld twee tot drie maanden 'open' staan. Let wel gemiddeld, want op het moment dat ik erbij kwam stonden er ook enkele (onbetwiste!) facturen open waarvan de betalingstermijn al met twaalf maanden of meer overschreden was. Het probleem was dat het bedrijf op de balans vermogen had in de debiteuren, maar daarmee geen liquiditeiten voor handen had om personeel, handelsvoorraad en andere bedrijfskosten te betalen.
De ondernemer wendde zich zoals hij altijd had gedaan, tot de bank met het verzoek om een extra bedrijfskrediet. Hij kreeg echter te horen dat de regels voor de bank waren veranderd en dat zij geen extra krediet konden geven. Zij vertelden hem dat hij beter achter zijn debiteuren aan kon zitten en dat als hij dat probleem had opgelost hij weer terug kon komen. Zij achtten het zeer waarschijnlijk dat hij dan geen krediet meer nodig zou hebben. Op zich een eerlijk en goed antwoord, in ieder geval was de ondernemer daar op de langere termijn meer mee geholpen dan als de bank hem nu een verruiming van het krediet had toegestaan. Immers de oorzaak van het probleem wordt daarmee niet weggenomen.
In drie maanden tijd hadden we het probleem van de openstaande facturen grotendeels opgelost en bleven facturen niet langer dan een maand open staan. Voor vaste klanten bestond er nog wel de mogelijkheid van gespreide betaling als een reparatie er hoog uitviel. Maar dat een klant gewoon niet betaalde omdat het hem niet uitkwam werd niet meer getolereerd. En inderdaad, de ondernemer hoefde niet naar de bank voor het eerder zo gewenste krediet.
In een verpleeghuis bood het tehuis haar bewoners extra diensten aan, waarvoor deze ook moesten betalen. Het ging om relatief geringe bedragen, vooral bedoeld om de werkelijke kosten af te dekken en zonder een winstoogmerk. Het verpleeghuis had echter grote moeite deze kosten te incasseren. Het bleek dat de verpleegden vaak niet zelf over hun eigen portemonnee konden beschikken. Dit ging vaak via familieleden die moeilijk te bereiken waren. Als een patiënt dan was overleden vonden het tehuis ook lastig om deze familieleden op betaling van de factuur aan te spreken.
Toch was dat nodig, omdat in het tehuis eigenlijk al de boodschap rond ging onder de patiënten dat 'ze' toch niet achter de betalingen aangingen. En zo bleek dat de extra diensten in werkelijkheid gratis werden geleverd. Samen met de verantwoordelijke administrateur heb ik een beleid opgezet waarbij openstaande rekeningen tot het verleden behoorde. Als gevolg daarvan konden er meer betaalde diensten aan de verpleegden aangeboden worden zodat hun verblijf in het tehuis nog aangenamer werd.
Inmiddels heb ik een veelheid van dit soort voorbeelden verzameld, waarbij uiteindelijk met een kleine ingreep een groot probleem werd aangepakt. Heeft u nu ook last van een sluimerende veenbrand, neem dan gerust vrijblijvend contact met mij op. Wellicht kan ik voor u ook een goede oplossing bedenken om te voorkomen dat de brand oncontroleerbaar om zich heen grijpt.
A.W. (Alex) Wijnhold
< Terug naar het overzicht